Ricky gaat solo. Maar nu echt. Zonder muzikanten. Wel met een gitaar natuurlijk.
Ze heeft geen idee waarom maar ze is onrustig. Heeft last van een rommelige kaaklijn, van mensen die te zacht praten, van kiwi’s uit Nieuw-Zeeland, van te lang in- en uitademen met yoga en ze blijkt soms hardop te denken. Ze vertelt over haar puberzoon die niet meer op haar zit te wachten terwijl haar ouders juist steeds meer aandacht vragen. Ondertussen weet ze niet of ze nog wel kan flirten met jongere mannen, omdat ze niet zeker weet of ze oud is of niet. Ze denkt van wel.
Scherp observeert Ricky haar omgeving en zichzelf. Is de wereld gek geworden of zit ze gewoon zelf in een vreemde fase? Vrienden zeggen: ’je hebt een rare leeftijd, daar ligt het aan. Het is maar tijdelijk.’
Zelf had ze gehoopt dat ze op dit punt in haar leven eindelijk het gevoel zou hebben dat ze iets had bereikt. Dat ze juichend rond zou lopen, bevrijd van de meningen van anderen. Wat wel altijd helpt is zingen. Dus zingt ze de mooiste liedjes als een jonge merel.
